Fertilizer crisis : ಭಾರತದಲ್ಲಿ ರಸಗೊಬ್ಬರ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಗ್ಯಾಸ್ ಕೊರತೆಗಿಂತಲೂ ಕೃಷಿಗೆ ಎದುರಾಗಿದೆಯೇ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಆಪತ್ತು
ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ, ಗ್ಯಾಸ್ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಗಳು ನಮಗೆ ಆಗಾಗ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಯೊಂದು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದೆ.
ಅದುವೇ ಕೃಷಿ ವಲಯಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿರುವ ರಸಗೊಬ್ಬರದ ತೀವ್ರ ಅಭಾವ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಅನ್ನ ಹಾಕುವ ರೈತನಿಗೆ, ಇಂದು ತನ್ನ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಲು ಗೊಬ್ಬರವೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಇದು ಕೇವಲ ರೈತರ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ತಿನ್ನಲು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಒದ್ದಾಡುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬರಬಹುದು. ಈ ಆಘಾತಕಾರಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Medical inflation in India: ಖಾಸಗಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳ ಬಿಲ್ಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ವೈದ್ಯರ ಫೀಸ್ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲು ಸರ್ಕಾರದ ಹೊಸ ಪ್ಲಾನ್
ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ರೈತ
ಪ್ರಸ್ತುತ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆಯ ಆಗಮನವಾಗಿದೆ. ಜೂನ್ ಮತ್ತು ಜುಲೈ ತಿಂಗಳು ಎಂದರೆ, ರೈತರಿಗೆ ಬಿತ್ತನೆಯ ಸಂಭ್ರಮ. ಭತ್ತ, ಮೆಕ್ಕೆಜೋಳ, ಹತ್ತಿ, ಬೇಳೆಕಾಳುಗಳಂತಹ ಪ್ರಮುಖ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಹಾಕುವ ಅತ್ಯಂತ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸಮಯವಿದು.
ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರೈತರು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ರೀತಿಯ ಗೊಬ್ಬರಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಅವುಗಳೆಂದರೆ:
-
ಯೂರಿಯಾ (Urea)
-
ಡಿಎಪಿ (DAP)
-
ಎಂಒಪಿ ಅಥವಾ ಪೊಟ್ಯಾಶ್ (MOP/Potash)
-
ಕಾಂಪ್ಲೆಕ್ಸ್ ಗೊಬ್ಬರಗಳು (Complex Fertilizers)
ಆದರೆ, ದುರಂತವೆಂದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಗೊಬ್ಬರದ ತೀವ್ರ ಹಾಹಾಕಾರ ಶುರುವಾಗಿದೆ.
ಡಿಎಪಿಗೇಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಡಿಕೆ
ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಮೆಟ್ರಿಕ್ ಟನ್ ಡಿಎಪಿ (DAP) ಮತ್ತು ಯೂರಿಯಾ ಗೊಬ್ಬರದ ಶಾರ್ಟೇಜ್ ಇದೆ. ಇದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸರಳ ವಿಜ್ಞಾನವಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಬೀಜ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದು, ಅದರ ಬೇರುಗಳು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ರಂಜಕ (Phosphorus) ಅತ್ಯಗತ್ಯ.
ಈ ರಂಜಕವು ಡಿಎಪಿ ಗೊಬ್ಬರದಲ್ಲಿ ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ ಬಿತ್ತನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರೈತರು ಡಿಎಪಿ ಗೊಬ್ಬರಕ್ಕಾಗಿ ಮುಗಿಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಅದೇ ಗೊಬ್ಬರ ಇಂದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Mobile addiction: ಮೊಬೈಲ್ ಗೀಳು ಹಾಗೂ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕೃಷಿ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಾವೇ ನಾಶ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವಾ
ಕಪ್ಪು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ದಂಧೆ
ಗೊಬ್ಬರ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ರೈತರಲ್ಲಿ ಆತಂಕ ಮನೆಮಾಡಿದೆ. ಮುಂದೆ ಗೊಬ್ಬರ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬ ಭಯದಲ್ಲಿ, ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಈಗಲೇ ಖರೀದಿಸಿ ದಾಸ್ತಾನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದನ್ನು ಪ್ಯಾನಿಕ್ ಬೈಯಿಂಗ್ (Panic Buying) ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.
ಇದೇ ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು, ಕಪ್ಪು ಮಾರುಕಟ್ಟೆ (Black Market) ದಂಧೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಸಬ್ಸಿಡಿಯ ನಂತರ ಕೇವಲ 240-250 ರೂಪಾಯಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕಿದ್ದ ಒಂದು ಚೀಲ ಯೂರಿಯಾ, ಇಂದು 500 ರೂಪಾಯಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಗೆ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿದೆ
ರೈತರು ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟದ ಹಣವನ್ನು ತೆತ್ತು ಗೊಬ್ಬರ ಖರೀದಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾರೆ.
ಬೇಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಪೂರೈಕೆ
ಭಾರತವು ಕೃಷಿ ಪ್ರಧಾನ ದೇಶ. ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸರಿಸುಮಾರು 600 ರಿಂದ 650 ಲಕ್ಷ ಮೆಟ್ರಿಕ್ ಟನ್ ರಸಗೊಬ್ಬರದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ. ಈ ಬೃಹತ್ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮಾತ್ರ ಪೂರೈಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
-
ಯೂರಿಯಾ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ: ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 350 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಯೂರಿಯಾ ಬೇಕು. ಇದರಲ್ಲಿ 280 ರಿಂದ 300 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಅನ್ನು ನಾವೇ ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತೇವೆ.
-
ಡಿಎಪಿ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ: ವರ್ಷಕ್ಕೆ 100 ರಿಂದ 110 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಡಿಎಪಿ ಬೇಕು. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗುವುದು ಕೇವಲ 40 ರಿಂದ 50 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಮಾತ್ರ.
-
ಪೊಟ್ಯಾಶ್ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ: ವರ್ಷಕ್ಕೆ 20 ರಿಂದ 25 ಲಕ್ಷ ಟನ್ ಪೊಟ್ಯಾಶ್ ಬೇಕು. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದರ ಉತ್ಪಾದನೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶೂನ್ಯ.
ಆಮದು ಅನಿವಾರ್ಯ
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯಾಗದ ಗೊಬ್ಬರಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಬೇರೆ ದೇಶಗಳ ಮುಂದೆ ಕೈಯೊಡ್ಡಲೇಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿದೆ.ಉಳಿದ ಯೂರಿಯಾಗಾಗಿ ನಾವು ಒಮಾನ್, ಕತಾರ್, ಯುಎಇ ದೇಶಗಳನ್ನು ನಂಬಿದ್ದೇವೆ.
ಡಿಎಪಿ ಗೊಬ್ಬರಕ್ಕಾಗಿ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಮೊರಾಕೋ, ರಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಚೀನಾದ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಇನ್ನು ಪೊಟ್ಯಾಶ್ ಗೊಬ್ಬರಕ್ಕಂತೂ ನಾವು ಶೇ. 100ರಷ್ಟು ಕೆನಡಾ, ರಷ್ಯಾ, ಬೆಲಾರಸ್ ದೇಶಗಳನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದೇವೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Lemon Farming: ನಿಂಬೆ ಕೃಷಿ ಕಡಿಮೆ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಅಧಿಕ ಲಾಭ ತರುವ ಅದ್ಭುತ ಬೇಸಾಯ ಕ್ರಮಗಳು
ಜಾಗತಿಕ ಯುದ್ಧಗಳ ಬಿಸಿ
ಈ ವರ್ಷ ಗೊಬ್ಬರದ ಕೊರತೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಮಿತಿಮೀರಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಯುದ್ಧಗಳು. ಇರಾನ್ ಮತ್ತು ಇಸ್ರೇಲ್ ಸಂಘರ್ಷ, ಹಾಗೂ ಯುಕ್ರೇನ್ ಯುದ್ಧದಿಂದಾಗಿ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಏರುಪೇರಾಗಿದೆ.
ಗಲ್ಫ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬರಬೇಕಾದ ಗೊಬ್ಬರ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಲುಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ದಾಳಿಯ ಭೀತಿಯಿಂದಾಗಿ ಸರಕು ಸಾಗಣೆ ಹಡಗುಗಳು ತಮ್ಮ ದಾರಿ ಬದಲಿಸಿವೆ. ಇಡೀ ಆಫ್ರಿಕಾ ಖಂಡವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಾಗಿದೆ.
ಇದರಿಂದ ಹಡಗುಗಳು ಬರುವುದು 20 ದಿನ ವಿಳಂಬವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಹಡಗಿನ ಬಾಡಿಗೆ ಕೂಡ ಶೇ. 20ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಯಾಕೆ ಉತ್ಪಾದನೆ ಇಲ್ಲ
ಭಾರತದಲ್ಲಿ 140 ಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇದೆ. ಬುದ್ಧಿವಂತ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಿವೆ. ಆದರೂ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ನಾವೇ ಏಕೆ ತಯಾರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಕೊರತೆ.
-
ಪೊಟ್ಯಾಶ್ ಗಣಿಗಳಿಲ್ಲ: ಭಾರತದಲ್ಲಿ 23,000 ಮಿಲಿಯನ್ ಟನ್ ಪೊಟ್ಯಾಶ್ ನಿಕ್ಷೇಪವಿದೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತೆಗೆಯುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ವಾಣಿಜ್ಯ ಗಣಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಲ್ಲ.
-
ಕಳಪೆ ಕಚ್ಚಾ ವಸ್ತು: ಡಿಎಪಿ ತಯಾರಿಸಲು ‘ರಾಕ್ ಫಾಸ್ಫೇಟ್’ ಬೇಕು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಇದು ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದರ ಗುಣಮಟ್ಟ ತೀರಾ ಕಳಪೆಯಾಗಿದೆ.
-
ಗ್ಯಾಸ್ ಕೊರತೆ: ಯೂರಿಯಾ ತಯಾರಿಸಲು ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿಗಳಿಗೆ ‘ನ್ಯಾಚುರಲ್ ಗ್ಯಾಸ್’ ಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದರ ಕೊರತೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಗ್ಯಾಸ್ ಅನ್ನು ಕೂಡ ಹೊರಗಿನಿಂದಲೇ ತರಿಸಬೇಕು.
ಹೀಗಾಗಿ ಭಾರತವು ಕೇವಲ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಪ್ರೊಸೆಸಿಂಗ್ (Processing) ಮಾಡುವ ಒಂದು ಹಬ್ ಆಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ.
ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ಪರಿಹಾರವೇ
ಗೊಬ್ಬರ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದಾಗ, ಕೆಲವು ನಾಯಕರು ರೈತರು ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಯತ್ತ (Organic Farming) ಮುಖ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೇಳಲು ಇದು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಇದು ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಆಗುವ ಕೆಲಸವಲ್ಲ.
ದಶಕಗಳಿಂದ ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ತಿಂದು ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಡಿಕ್ಟ್ (Addict) ಆಗಿದೆ. ಏಕಾಏಕಿ ರಸಗೊಬ್ಬರ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ, ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿರುವ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳ ಚಕ್ರ ಕುಸಿದುಬೀಳುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಬೆಳೆಯ ಇಳುವರಿ ಶೇ. 30 ರಿಂದ 50ರಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಶ್ರೀಲಂಕಾ ತಂದ ಆಪತ್ತು
ರಾತ್ರೋರಾತ್ರಿ ಸಾವಯವ ಕೃಷಿಗೆ ಬದಲಾಗಲು ಹೋಗಿ ಶ್ರೀಲಂಕಾ ದೇಶ ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. 2021ರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಸರ್ಕಾರ ದಿಢೀರನೆ ರಸಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಬ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿತು.
ಕೇವಲ ಆರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಭತ್ತದ ಇಳುವರಿ ಶೇ. 32ರಷ್ಟು ಕುಸಿಯಿತು. ಅಕ್ಕಿಗಾಗಿ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳ ಮುಂದೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂತು. ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಆದಾಯವಾಗಿದ್ದ ಚಹಾ (Tea) ರಫ್ತು ಕೂಡ ನೆಲಕಚ್ಚಿತು. ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಹಾರದ ಬೆಲೆ ಶೇ. 80ರಷ್ಟು ದುಬಾರಿಯಾಯಿತು.
ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಅನ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಜನರು ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದು ಬೀದಿಗಿಳಿದರು. ಇಡೀ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯೇ ದಿವಾಳಿಯಾಯಿತು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Reddy Community: ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಕೂಟರೇ ಇಂದಿನ ರೆಡ್ಡಿಗಳಾ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಅಚ್ಚರಿಯ ಸತ್ಯ
ಹಸಿವಿನ ಭೀತಿ
ಪುಟ್ಟ ರಾಷ್ಟ್ರ ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಕಥೆಯೇ ಹೀಗಾದರೆ, 140 ಕೋಟಿ ಜನರಿರುವ ಭಾರತದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗಬಹುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಬಡವರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರತಿದಿನ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಾ ಅನ್ನ ಹಾಕಲೇಬೇಕು.
ಇಳುವರಿ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆಗೆ (Food Security) ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟು ಬೀಳುತ್ತದೆ. 1960ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಕ್ರಾಂತಿ (Green Revolution) ಆಗುವ ಮುನ್ನ ನಾವು ಅಮೆರಿಕದ ಹಡಗುಗಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಅದನ್ನು ಶಿಪ್ ಟು ಮೌತ್ (ಹಡಗಿನಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಬಾಯಿಗೆ) ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಭಯಾನಕ ದಿನಗಳಿಗೆ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಮರಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Alcohol Effects: ಮದ್ಯಪಾನ ಮತ್ತು ಲಿವರ್ ಬಿಯರ್ ವೈನ್ ಅಥವಾ ವಿಸ್ಕಿ ಯಾವುದು ಸೇಫ್ ವೈದ್ಯರು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸತ್ಯ
ತಜ್ಞರ ಸಲಹೆಗಳೇನು
ಹಾಗಾದರೆ ಮುಂದೇನು ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೇನು? ಕೃಷಿ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೆಲವು ಸ್ಪಷ್ಟ ದಾರಿಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಾವಯವ ಕೃಷಿ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಆದರೆ ಅದು ‘ಹಂತಹಂತವಾಗಿ’ (Phased Transition) ಆಗಬೇಕು.
-
ನಿಧಾನಗತಿಯ ಬದಲಾವಣೆ: ಏಕಾಏಕಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಬದಲು, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಶೇ. 15-20ರಷ್ಟು ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬೇಕು.
-
ಪರ್ಯಾಯ ಗೊಬ್ಬರ: ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹಸಿರೆಲೆ ಗೊಬ್ಬರ, ಜೈವಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಗೂ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತಾ ಬರಬೇಕು.
-
ಮಣ್ಣಿನ ಪರೀಕ್ಷೆ (Soil Testing): ರೈತರು ತಮ್ಮ ಜಮೀನಿನ ಮಣ್ಣನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕು. ಮಣ್ಣಿಗೆ ಯಾವ ಪೋಷಕಾಂಶದ ಕೊರತೆಯಿದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೀಡಬೇಕು.
-
ಮಿತ ಬಳಕೆ: ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬ್ಲೈಂಡ್ ಆಗಿ ಮೂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಗೊಬ್ಬರ ಸುರಿಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಇದರಿಂದ ಹಣವೂ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಮಣ್ಣೂ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ನ್ಯಾನೋ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಆಶಾಕಿರಣ
ಈ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿರುವುದು ನ್ಯಾನೋ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ. ಇಫ್ಕೋ (IFFCO) ಸಂಸ್ಥೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿರುವ ನ್ಯಾನೋ ಯೂರಿಯಾ ಮತ್ತು ನ್ಯಾನೋ ಡಿಎಪಿ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಾಗಿವೆ.
ಇದರ ಪವರ್ ಎಷ್ಟೆಂದರೆ, ಕೇವಲ ಅರ್ಧ ಲೀಟರ್ (500ml) ನ್ಯಾನೋ ಡಿಎಪಿ ಬಾಟಲ್, 50 ಕೆಜಿ ತೂಕದ ಒಂದು ಮೂಟೆ ಡಿಎಪಿಗೆ ಸಮ ಇದನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಿ ನೇರವಾಗಿ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸಿಂಪಡಣೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಬೆಳೆಗಳು ಪೋಷಕಾಂಶಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಬೇಗನೆ ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರದ ಮೇಲಿನ ಅವಲಂಬನೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಕೂಡ ‘ಪಿಎಂ ಪ್ರಣಾಮ್’ (PM PRANAM) ಎಂಬ ಹೊಸ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದೆ.
ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ಕಡಿಮೆ ಬಳಸುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಈ ಯೋಜನೆಯಡಿ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಧನ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ: Gut Health: ಸರಿಯಾಗಿ ಮಲ ವಿಸರ್ಜನೆ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ ಐಬಿಎಸ್ (IBS) ಮತ್ತು ಮಲಬದ್ಧತೆಗೆ ಇಲ್ಲಿದೆ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪರಿಹಾರ
ಸರ್ಕಾರದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಭವಿಷ್ಯದ ಯೋಜನೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಈಗ ಎದುರಾಗಿರುವ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಯಾವುದೇ ಬೆಲೆ ತೆತ್ತಾದರೂ ಸರಿ, ಸಾಗಾಣಿಕಾ ವೆಚ್ಚ ಎಷ್ಟೇ ದುಬಾರಿಯಾದರೂ ಸರಿ, ಸರ್ಕಾರವು ರೈತರಿಗೆ ಗೊಬ್ಬರವನ್ನು ತಂದುಕೊಡಲೇಬೇಕು.
ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದರೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾಮಗಾರಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ತಡೆಹಿಡಿದಾದರೂ, ಕೃಷಿಗೆ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮೊದಲ ಅಗತ್ಯ. ರಸ್ತೆ, ಸೇತುವೆಗಳಿಗಿಂತ, ರೈತನ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುವ ಗೊಬ್ಬರ ಇಂದು ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.
ರೈತನೇ ದೇಶದ ಉಸಿರು
-
ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆ! ರಸಗೊಬ್ಬರ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಕೇವಲ ಒಂದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ; ಇದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಸ್ತುತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವ ಲೋಪಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿತೋರಿಸುವ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಈಗಲೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
-
ಮಣ್ಣೇ ಜೀವಾಳ: ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಜಾಗೃತರಾಗಲೇಬೇಕು. ರೈತರು ಕೇವಲ ಇಳುವರಿಯತ್ತ ಗಮನಹರಿಸದೆ, ತಮ್ಮ ಜಮೀನಿನ ಮಣ್ಣಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಕಾಪಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಬೇಕು.
-
ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಗುರಿ: ಸರ್ಕಾರವು ಆಮದನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ದೇಶೀಯ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತು ನೀಡಬೇಕು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮತ್ತು ಸಮರ್ಪಕ ಸದ್ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕು.
-
ಸಮ್ಮಿಲನದ ಸಾಧನೆ: ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಗಳೆರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಗಂಡಾಂತರದಿಂದ ಪಾರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ನೆನಪಿರಲಿ, ರೈತ ಬದುಕಿದರೆ ಮಾತ್ರ ದೇಶ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯ